Jerzy Kołaczkowski
Wstęp
Jerzy Kołaczkowski, urodzony 23 września 1907 roku w Złoczowie, to postać, która na stałe wpisała się w historię polskiej muzyki. Jako dyrygent, kompozytor i publicysta muzyczny, zyskał uznanie nie tylko w Polsce, ale również za granicą. Jego życie i twórczość odzwierciedlają pasję do muzyki oraz zaangażowanie w działalność kulturalną, które przetrwały nawet trudne czasy II wojny światowej.
Wczesne życie i edukacja
Jerzy Kołaczkowski był synem Eugeniusza Kołaczkowskiego. W młodości osiedlił się we Lwowie, gdzie rozpoczął swoją przygodę z muzyką. Ukończył studia muzyczne w Konserwatorium Towarzystwa Muzycznego, a jego nauczycielem był znakomity kompozytor i dyrygent Adam Sołtys. Kołaczkowski wykazywał niezwykłe talenty zarówno jako muzyk, jak i organizator, prowadząc różnorodne chóry oraz orkiestry amatorskie i wojskowe.
Kariera muzyczna przed II wojną światową
Na początku lat 30-tych XX wieku, Jerzy Kołaczkowski rozpoczął dyrygowanie Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Lwowskiej. Jego umiejętności szybko zostały dostrzegane, co zaowocowało objęciem funkcji kierownika artystycznego i dyrygenta Polskiego Towarzystwa Śpiewaczego Echo-Macierz we Lwowie. Dodatkowo pełnił rolę kierownika muzycznego Rozgłośni Lwowskiej Polskiego Radia, co pozwoliło mu na jeszcze większe zaangażowanie w życie kulturalne regionu.
W Złoczowie, swoim rodzinnym mieście, Kołaczkowski był dyrygentem chóru Złoczowskiego Towarzystwa Muzycznego oraz aktywnie działał w gnieździe Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Jego praca nie ograniczała się jedynie do dyrygentury – był również utalentowanym kompozytorem, którego dzieła przyczyniły się do popularyzacji polskiej muzyki chóralnej.
Działalność podczas II wojny światowej
W obliczu wybuchu II wojny światowej, Jerzy Kołaczkowski znalazł się w trudnej sytuacji. Został internowany na Węgrzech w obozie dla internowanych w Nagykanizsa. Po pewnym czasie udało mu się przedostać na Zachód, gdzie kontynuował swoją karierę muzyczną. Już w 1940 roku założył Chór Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (The Polish Army Choir), który regularnie występował dla uchodźców oraz pacjentów szpitali wojskowych.
Chór ten zyskał ogromną popularność i został uwieczniony na nagraniach dla wydawnictwa His Master’s Voice. W 1945 roku Kołaczkowski miał okazję dyrygować podczas nagrań z London Philharmonic Orchestra, co było znaczącym osiągnięciem w jego karierze.
Po wojnie i powrót do Polski
Po zakończeniu wojny w 1946 roku Jerzy Kołaczkowski powrócił do Polski. Jego powrót oznaczał nowe możliwości dla polskiej kultury muzycznej. W Warszawie ponownie zorganizował i prowadził różne zespoły muzyczne. Przez ponad 25 lat (do 1972 roku) pełnił rolę dyrygenta chóru i orkiestry Polskiego Radia, co pozwoliło mu na dalsze rozwijanie pasji do muzyki oraz kształtowanie młodych artystów.
Kołaczkowski był również dyrygentem i dyrektorem artystycznym Chóru Męskiego Towarzystwa Śpiewaczego „Harfa” w Warszawie od 1958 do 1975 roku. Dzięki jego pracy chór odbywał liczne koncerty zarówno w Polsce, jak i za granicą. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Wilczej 11, gdzie dzielił dom z innymi wybitnymi artystami, takimi jak Władysław Szpilman czy Jerzy Wasowski.
Działalność publicystyczna i kompozytorska
Jerzy Kołaczkowski nie tylko tworzył muzykę jako dyrygent czy kompozytor, ale także jako autor tekstów o tematyce muzycznej. Od 1962 roku był redaktorem „Życia Muzycznego”, gdzie publikował artykuły dotyczące różnych aspektów życia muzycznego w Polsce. Jego doświadczenie oraz wiedza pozwalały mu na trafne obserwacje dotyczące zmian zachodzących w polskiej kulturze muzycznej.
Jako kompozytor Kołaczkowski jest autorem wielu pieśni chóralnych, z których jedna z najbardziej znanych to utwór stworzony do wiersza Antoniego Słonimskiego – „Alarm dla Miasta Warszawy”. Opracował także kilkadziesiąt polskich pieśni patriotycznych oraz ludowych, które znalazły swoje miejsce na płytach Polskich Nagrań.
Ostatnie lata życia i dziedzictwo
Jerzy Kołaczkowski pozostawił po sobie bogaty dorobek artystyczny oraz ogromne zasługi dla polskiej kultury muzycznej. W 1992 roku został członkiem Rady Kolekcji Leopolis, która zajmowała się zbieraniem pamiątek związanych z historią polskiego Lwowa. Jego działalność miała na celu zachowanie pamięci o tym ważnym dla Polski mieście.
Miał syna Jerzego, który kontynuował tradycje rodzinne związane z kulturą. Jerzy Kołaczkowski zmarł 19 grudnia 1995 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Bródnowskim. Jego wkład w rozwój polskiej muzyki jest niezatarte i inspiruje kolejne pokolenia artystów.
Zakończenie
Jerzy Kołaczkowski to postać wyjątkowa – człowiek wielu talentów,
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).