Bolesław Liszkowski

Bolesław Liszkowski – życie i działalność społeczna

Bolesław Stanisław Liszkowski to postać, która na stałe wpisała się w historię Polski jako działacz niepodległościowy oraz społeczny. Urodził się 7 grudnia 1889 roku w Warcie, a swoje życie związał z miastem Lublinem, gdzie pełnił funkcję prezydenta. Jego droga życiowa była pełna wyzwań, a jego zaangażowanie w sprawy społeczne i polityczne przyczyniło się do budowy nowoczesnego państwa polskiego po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku. Liszkowski zmarł 17 listopada 1978 roku w Vancouver, pozostawiając po sobie bogaty dorobek zawodowy oraz wiele wspomnień związanych z działalnością na rzecz swojej ojczyzny.

Wczesne lata i edukacja

Bolesław Liszkowski uczęszczał do warszawskiego gimnazjum, gdzie już w młodym wieku zaangażował się w działalność polityczną. Jako członek Polskiej Partii Socjalistycznej prowadził wykłady z historii Polski na tajnych kursach dla młodzieży. Ta działalność nie pozostała bez echa, bowiem w 1906 roku został aresztowany i uwięziony na Pawiaku oraz w Cytadeli Warszawskiej. Po aresztowaniu został zesłany głęboko w głąb Rosji, jednak udało mu się uciec i ukryć w Odessie, co świadczy o jego determinacji i odwadze w dążeniu do wolności.

Działalność podczas I wojny światowej

Po powrocie do Polski w 1910 roku Bolesław Liszkowski kontynuował swoją działalność polityczną jako członek PPS oraz Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie. W 1911 roku zasilił szeregi Związku Strzeleckiego w Zakopanem, a od 7 sierpnia 1914 roku walczył jako kapral w I Brygadzie Legionów Polskich. Jego odwaga na froncie wołyńskim została doceniona, jednak Liszkowski odniósł rany, które wpłynęły na jego dalsze życie. Po kryzysie przysięgowym Legionów pełnił funkcję instruktora Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w Pabianicach. Jego działania miały kluczowe znaczenie dla mobilizacji polskiego społeczeństwa do walki o niepodległość.

Po odzyskaniu niepodległości

Wraz z odzyskaniem niepodległości przez Polskę w listopadzie 1918 roku, Liszkowski rozpoczął służbę wojskową jako podporucznik w Wojsku Polskim. Jego kariera szybko nabrała tempa – pełnił funkcję szefa Ekspozytury Sekcji Opieki Ministerstwa Spraw Wojskowych najpierw w Łodzi, a później w Lublinie. W 1921 roku przeszedł do rezerwy w stopniu porucznika i osiedlił się we wsi Kamień w powiecie chełmskim, gdzie zajął się osadnictwem wojskowym. Jego zaangażowanie społeczne objawiało się również przez kierowanie Powiatowym Zarządem Związku Osadników w Chełmie od 1923 roku.

Kariera polityczna i samorządowa

Bolesław Liszkowski był zwolennikiem Józefa Piłsudskiego, co skłoniło go do przystąpienia do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem (BBWR). W wyborach do Sejmu 4 marca 1928 roku kandydował z listy tego ugrupowania na posła, jednak nie odniósł sukcesu. Mimo to jego kariera polityczna rozwijała się nadal – od września 1929 roku był kierownikiem biura Rady Wojewódzkiej Związku Osadników w Lublinie, a następnie referentem politycznym w sztabie Dowództwa Okręgu Korpusu II między 1930 a 1934 rokiem.

Prezydent Lublina

29 października 1934 roku Rada Miejska Lublina wybrała Liszkowskiego na stanowisko wiceprezydenta miasta. Po pewnym czasie – od 9 lipca 1936 do 18 lutego 1937 roku – pełnił obowiązki prezydenta miasta, a od tego dnia aż do wybuchu II wojny światowej był prezydentem Lublina. Jego kadencja to czas intensywnej rozbudowy miasta – stał na czele Komitetu Rozbudowy Lublina oraz był inicjatorem czteroletniego planu inwestycyjnego obejmującego lata 1937-1940.

Okres II wojny światowej i emigracja

Po wybuchu II wojny światowej Bolesław Liszkowski został zmuszony do opuszczenia Lublina zgodnie z zarządzeniem premiera Felicjana Sławoja Składkowskiego. W dniu 9 września 1939 roku wyjechał do Rumunii, a następnie przedostał się do Francji, gdzie zaciągnął się do Armii Polskiej. Po upadku Francji ewakuowany został do Wielkiej Brytanii, gdzie pracował m.in. w Szpitalu Wojennym nr 2 oraz Ministerstwie Odbudowy Administracji Rządu Emigracyjnego w Londynie.

Życie po wojnie

W 1949 roku Bolesław Liszkowski zdecydował się na emigrację do Kanady, gdzie osiedlił się ojczyźnie polonijnej społeczności – Ontario. Przez jedenaście lat prowadził gospodarstwo rolne, jednak jego działalność społeczna nigdy nie wygasła. W 1960 roku przeniósł się do Vancouver, gdzie kontynuował szeroką działalność społeczną na rzecz Polonii kanadyjskiej. Jego zaangażowanie oraz chęć pomocy innym sprawiły, że stał się postacią rozpoznawalną oraz szanowaną wśród społeczności polonijnej.

Odznaczenia i uznanie

Bolesław Liszkowski został odznaczony wieloma medalami oraz orderami za swoje zasługi dla Polski i społeczeństwa. Wśród nich znajdziemy Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyż Walecznych. Otrzymał także Złoty Krzyż Zasługi (26 lipca 193

Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).